8.5.10

ik ben een schrijver die niet schrijft

"ik praat, kijk, lees, droom, dans, speel, schrijf. ik ben een meisje, een reiziger, een student, een tetrisverslaafde. maar een schrijver? nee, ik zou mezelf geen schrijver willen (of eigenlijk niet durven) noemen.
schrij·ver de; m,v -s 1 iem die zijn gedachten enz. schriftelijk aan het grote publiek bekendmaakt 2 degene die iets heeft geschreven
ja, 2. ik heb iets geschreven, maar 1. ik verstop alles het liefst zo ver mogelijk in een hoekje en ben vaak veel te bang dat mensen het stom vinden.

ik ben geen schrijver.

er wordt vaak gezegd dat een tekst goed - of in elk geval beter - wordt als hij een rode draad heeft. maar wat als je niet van rood houdt? ik haat rood. in mijn ogen is rood alleen mooi voor bloemen, lippen of het stoplicht. waarom moet ik een rode draad in mijn tekst? ik kocht een roze notitieboekje. beeld je even in hoe lelijk het wordt met een RODE draad in een ROZE notitieboekje. als er twee kleuren vloeken, zijn die het wel. daarom denk ik dat ik beter een roze draad in mijn notitieboekje kan hebben. die trouwens een spiraal aan de bovenkant heeft (dat vind ik eigenlijk maar stom, maar nu is het handig omdat de roze draad makkelijk te bevestigen is).

ik zit in de bus. het roze notitieboekje en mijn pen en hand heb ik in mijn rugzak verstopt, maar ik schrijf. meestal schrijf ik over de mensen om me heen en dat is een beetje eng. want wat als ze proberen te lezen wat ik schrijf? en wat als het ze lukt? ik probeer vaak bij andere mensen te lezen, maar het lukt me bijna nooit. maar nog, wat als het hen wel lukt en als ze ontdekken wat ik van ze vindt? wat dan?
tot nu toe zat ik alleen in de bus, maar enkele seconden geleden is een jongen naast me komen zitten. hij heeft een blauw t-shirt aan. geen jas. alleen een blauw t-shirt. terwijl ik uit het raam naar buiten kijk en van het sneeuwwitte landschap geniet en een beetje met mijn handschoenen speel, zit hij naast me in een blauw T-SHIRT. ik krijg het koud als ik naar hem kijk, en stap uit. het is koud buiten.
"

schrijven. vroeger schreef ik veel, nu vooral lijsten en brieven en huiswerk, maar geen verhalen of iets wat dan ook maar voor iedereens ogen bestemd is. sinds ik het vak "schrijven" volg hier in trondheim probeer ik daarom weer te schrijven. mijn persoonlijk essay, wat deel van mijn examen is en een heel klein beetje hier boven vertaald is, daarentegen geeft me ontzettend veel zin veel te schrijven. de hele wereld te laten weten wat ik vind en denk en hoe geweldig het leven is en ja, dat is inderdaad een reden dat ik tóch maar weer een weblog begonnen ben.
bij schrijven, het vak, behandelen we elke 2 weken teksten die door mensen uit de klas geschreven zijn. hartstikke anoniem, maar na afloop krijgt de schrijver wel een stuk of 50 blaadjes van iedereen uit de klas. "ik vind het leuk dat......." en dan complimentjes. en tips. ook mijn tekst is behandeld, en die stapel complimentjes is met stip het fijnste kado dat ik ooit heb gehad. (klik op de foto's om het een beetje groter te zien)

"moet je boeken schrijven om een schrijver te zijn? moet je moeilijke woorden gebruiken om een schrijver te zijn? moet je in de bus schrijven, zodat iedereen ziet dat je schrijft, om een schrijver te zijn?

ik denk het niet.

toen ik een keer in brussel was ontmoette ik een japanner die op interrail was. hij heet keiyu, maar noemt zichzelf ku (wat noors is voor koe) en dat vind ik leuk. hij vond de stad daarentegen helemaal niet leuk (in mijn reisdagboek schreef hij, heel groot, "NEVER EVER GO TO BRUSSELS! EVEN MY SHIT SMELLS BETTER THAN THIS CITY!" dus we zaten zo ongeveer de hele tijd in het hostel te biljarten.
de laatste ochtend schreef hij een brief. we mochten het niet zien, want "no no no it's to gilfliend! not for your eyes!" hij werd verlegen, ookal zouden we niks snappen van alle gekke tekens en ookal had hij daar helemaal geen reden toe. hij schreef.

ik ben je niet vergeten, al moet ik toegeven dat het al een paar dagen vergeten is. ik schreef de naam van een meisje dat ik ontmoette en beloofd had het adres te geven van dat schattige kleine roze cafétje in kopenhagen (tea time, birkegade 3 - als iemand benieuwd was), wat koreaanse tekens (want die zijn zo grappig; als je iets schrijft dat op het getal 7 lijkt heb je k geschreven en dat betekent dan weer "ha" in het koreaans. kkk, of 777, betekent dus "hahaha". ㅋㅋㅋ) en het begin van een brief aan een vriend, die ik trouwens snel af moet schrijven en op de post moet doen."

translation:
fragments of my personal essay i'm writing as a part of my home exam for my writing class. it's about being a writer, and about me being a writer that doesn't write. let me know if you want to read the original (norwegian) text!

4 comments:

  1. Wat een heerlijk stuk Marlou.

    ReplyDelete
  2. Anonymous10.5.10

    En toch zou jij ergens juist heeeeeeeel veel moeten schrijven:) wou dat ik het zelf zo kon:P

    x susan

    ReplyDelete
  3. Ik liep vandaag door vier verschillende boekenwinkels in Leeuwarden (ja, daar hebben ze er vier verschillende) en heb bedacht dat ik ook maar moet schrijven. Terwijl ik dat helemaal niet kan. En terwijl ik ook eigenlijk al bezig ben om een boek te schrijven, samen met jou nota bene.
    Maar nog steeds wil ik schrijven. Dus, ik stel een schrijf-uitdaging voor.

    ReplyDelete
  4. Leuk :] En Koe! haha. Brussel stinkt inderdaad, though.

    Wat ha dje geschreven dat iedereen het heeft over "meatdays". Gehaktdag?

    ReplyDelete

comment (in english, dutch, norwegian or german + if you have a question, you might find the answer here):